Tak wygląda notatka techniczna.
Teza: każde twierdzenie techniczne w tym formacie ma klikalny przypis z datą dostępu — a notatka bez przypisów nie wchodzi na stronę.
Notatka jest złożona serifem w jednej szpalcie na osi — inaczej niż karty modeli (mono, ramka) i tabele wyników (mono, linie). To celowa różnica materiału: tu czyta się argument, nie sprawdza rekord. Przypisy wyglądają tak[1] i prowadzą do listy źródeł na dole, gdzie każda pozycja ma link i datę dostępu.
Śródtytuł prowadzi argument dalej
Tekst pisany jak inżynier do inżyniera: nazwy metod, liczby, kompromisy, co nie zadziałało. Zastrzeżenia dostają własny materiał — ramkę, której nie da się przeoczyć:
Zastrzeżenie: ten dokument to szablon materialności — zdania służą pokazaniu formatu, nie przenoszą twierdzeń technicznych. Prawdziwa treść powstanie po akceptacji tez, z researchem w dniu pisania.
Źródła
- [1] Przykładowy format pozycji:arXiv:2603.04162· dostęp: [data w dniu pisania]